Christmas present for my family – Kerstkadootje voor m’n familie

Lieve mensen,

Hier een heleboel foto’s van de eerste periode op Capernwray. Als je op de link onder het plaatje klikt, kun je het hele album zien. Kijk maar eens op wat een geweldige plek ik woon.

Liefs Corine

View Full Album

Hello everybody, Despite the snow, Maria and I made it home safely on Friday evening. We enjoyed some days together in the Netherlands. I had the privilege to be her guide in the life of a ‘normal’ Dutchman. At the moment Maria is travelling through Germany to visit Viola. For everybody who want to contact me, my normal cell phone is alive again. I will come up with some pictures soon. @ my Dutch friends: hope to see you in the next few weeks. I’ll be in the Netherlands until January, 8. @ my Capernwray friends all over the world: Enjoy your break! See you soon. Looking forward to hear all your stories. Remember: He is greater by far, no going back! With love, Corine

Hallo iedereen, Ondanks de sneeuw zijn Maria en ik veilig thuis gekomen op vrijdag avond. We hebben genoten van een aantal dagen samen in Nederland. Ik had het voorrecht haar rond te leiden in het leven van een ‘gewone’  Nederlander. Op dit moment is Maria onderweg naar Viola in Duitsland. Voor iedereen die me wil bereiken, mijn gewone telefoon doet het weer. Ik zal binnenkort wat nieuwe foto’s uploaden. @ mijn Nederlandse vrienden: ik hoop je snel te zien in de komende weken. Ik ben in Nederland tot 8 januari. @ mijn Capernwray vrienden over de hele wereld: geniet van je vakantie! We zien elkaar snel weer. Ik zie er naar uit jullie verhalen te horen. Denk er aan: Hij is beter dan wat ook, niet terug gaan! Liefs, Corine

Deze week was ik aan het wandelen in Milnthorpe, een dorp in de buurt. Ik kwam dit gebouwtje tegen. Aangezien we les hebben over de brieven aan de Corinthians, was ik erg blij dat ik een camera bij me had om een foto te maken voor Mark, onze docent. Hij bleek hier in jongere jaren te hebben gevoetbald.

Lieve mensen,

Zo langzaam aan bereid Capernwray zich voor op de Kerstvakantie. De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen en binnen 2 weken zijn de meesten van ons weer thuis. Voor 3 weken maar hor, want er is nog veel meer te leren. Waarschijnlijk zal de tijd na de Kerstvakantie nog sneller voorbij vliegen. In de tweede termijn gaat iedereen namelijk ergens in Engeland helpen in de gemeenschap. Dat kan zijn in een kerk of bij een organisatie die zich inzet voor de samenleving vanuit een christelijke levensovertuiging. We zijn dan voor 10 dagen te gast bij gezinnen door heel Engeland. Ja, voor we het weten worden de eerste lammetjes geboren hier op Capernwray en is Winterschool voorbij.

Oude roomies – Nieuw roomies
Na de Kerst als we hier terug komen, hebben we een nieuw kamer indeling. Met dat vooruitzicht waardeer ik opeens mijn kamergenoten veel meer. Ik ga ze missen!

• Andrea, die appels eet en dan zegt: ‘an apple a day, keeps the doctor away!’ Maar het is nog niet erg effectief gebleken. Ik ben nog steeds haar dichtstbijzijnde kamergenoot.
• Holly, die altijd haast heeft & altijd alles kwijt is, net als ik. Ze heeft een speciaal laatje in het enige bureau wat we hebben, waarin ze eten verzameld.
• Hannah, een van de schaarse Britten op Capernwray, die telkens zegt dat ik toch ook geen Engels van haar moet willen leren, aangezien ze een Lancashire accent heeft. Ze is chocoladeverslaafd. Haar favoriete mannen zijn Ben en Jerry.
• Brooke, onze stille maar geweldige Australische kamergenoot. Ze slaap onder op het stapelbed, in een donker hoekje, achter drogende badlakens. Soms zijn haar voeten met roze sloffen het enige teken dat zij in de kamer aanwezig is.
• En dan natuurlijk Liesbeth die we nu allemaal al moet missen, omdat ze door omstandigheden wat eerder naar huis is gegaan. Zij wat mijn enige mede-Nederlander, dus ik moet onze nationaliteit nu in mijn eentje vertegenwoordigen. 

Rust in ‘the castle’
Al mijn kamergenoten zijn weg vandaag en ik heb het rijk daardoor voor me alleen. Vandaag is er een trip naar Manchester naar het Trafford-centre. Dit is een gigantisch winkelcentrum waar iedereen zin kerstinkopen gaat doen. Daardoor is het heel rustig hier in het kasteel.  (Ik heb talloze malen moeten uitleggen wat onze Sinterklaas-traditie inhoudt deze week, aangezien ik geen kerstinkopen ging doen.) Ik probeer een praatje voor te bereiden voor in de vakantie (in het Nederlands), en ik moet zeggen dat het een stuk beter lukt nu ik niet de hele tijd gepraat in het Engels om me heen hoor. De dingen die ik op papier krijg, snijden heel wat meer hout, dan toen ik het een paar dagen geleden probeerde.

Onderwijs
Als ik terug kijk in al mijn aantekeningen van de afgelopen weken, ben ik verbaasd over hoe veel nieuwe dingen je kunt leren in zo’n korte tijd. De meest recente vakken die we hebben gehad zijn Hebreeën, Colossenzen en een serie over het laatste Avondmaal. Ik waardeer het enorm dat het onderwijs zo gefocust is op de Bijbelboeken. Ik ontdek steeds meer hoe bijzonder dit boek is. Er zitten zo veel verschillende lagen in, dat je je telkens weer kunt laten verrassen. Sanneke en Cor hebben ook erg genoten van de lessen die ze hebben bijgewoond in de dagen dat ze hier vakantie hielden.

Dead people do bleed…
Rob Whittaker, de rector van de bijbelschool, geeft ons les over een paar hoofdstukken uit het evangelie van Johannes (hoofdstuk 13-17). Het is een verslag over een ontmoeting tussen Jezus en zijn beste vrienden.  Deze vriendgroep heeft drie jaar met hem opgetrokken. Ze hebben hem van dichtbij kunnen observeren en ze hebben veel van zijn onderwijs gehoord. Vlak voor dat Jezus ter dood wordt gebracht, heeft hij diner met deze vrienden. Hij legt hen dingen uit over zichzelf; wie hij is en wat er gaat gebeuren in de dagen die komen. Maar zijn vrienden begrijpen er niks van. Ze hebben er geen flauw benul van waar hij over praat. Rob laat ons naar aanleiding daarvan zien hoe onze ervaringen, onze cultuur en overtuigingen ons kunnen belemmeren als we nieuwe dingen horen, of dingen die anders zijn dan wij er tegen aan kijken. Na één van zijn lessen probeerden Anna en Jessica, twee Amerikanen) me het systeem met inches, feet, yards en miles uit te leggen. Mijn eerste reactie was dat het een dom systeem was. Toen realiseerde ik me dat ik precies illustreerde wat Rob ons had uitgelegd. Een illustratie die Rob ons gaf was sprekend (niet in het minst omdat het over een dokter ging).

A man had a mental condition. He was convinced that he was dead. He went to a psychiatrist who said the following: ‘So I understand that you believe you are dead. Here is a basic medical textbook. What is written here?’ The guy responded: ‘Dead persons don’t bleed’. ‘Do you believe what you just read?’ the psychiatrist asked. ‘Yes I do,’ he responded. Then the doctor took a scalpel and cut the finger of the guy. He looked astonish at his finger. ‘What have you just learned?’ The guy answered: ‘That dead people do bleed.’

Ik hoop dat ik tijdens deze tijd hier op Capernwray het beste kan halen uit het  onderwijs en de ervaringen hier. Ik wil graag open zijn voor andere opvattingen, andere manieren om het leven te leven, en andere manieren om God te dienen. Ik denk dat het een kunst is om uit ons eigen vertrouwde denkkader te stappen en de zaken van een andere kant te durven bekijken. Ik geniet ervan dat ik daar uitgebreid de gelegenheid voor krijg.

Tot snel…
Weer genoeg geschreven voor vandaag. Ik zie er naar uit om velen van jullie te ontmoeten ergens tussen 18 december en 8 januari. Laat maar weten als je zin hebt om samen koffie te drinken… (thee is ook goed).

Liefs, Corine

foto 1: S&C brachten iets van de Sint op Capernwray…
foto 2: op een besneeuwde top in het Lake District)

  

Costume party Papa bear as a Christmas tree

    

Cookie?

Especially for some of my friends here in English today…

As you can see, we have a lot of fun over here @ Capernwray Hall. Although the weather is quite rainy, we enjoy our time here. Last week we had lectures on the book of Revelations and Nehemiah. The lecturer of the Nehemiah-stuff was from South Africa. He accent was funny.

Yesterday evening we decorated two Christmas trees (don’t know why two) and we baked a lot of good food, including mince pie at Trevor and Viv’s house. Today I have been on outreach to an assemby for people with a visual handicap in Preston. I shared my story how I came to know Jesus Christ. Some others leaded the worship and one student gave a message/sermon. Afterwards I spoke with a 86 years old man who had been serving as a soldier in the war in the Netherlands. He had been living in Nijmegen for about 7 years. We were both quite excited when we found out that he knew Nijmegen. I think he suffer from a kind of dementia, since he ask for my name every two minutes. He wanted to tell his carer about me tomorrow, but he was not able to remember it. Finally I wrote it don’t on a little piece of paper.

At the time we came back at Capernwray everybody was dressed up for a costume party. It was a weird change to jump from a service into a party. I used the bridesmaids dress from the wedding of Nezzy and tried to look like a hippie.

With love,

Corine

Lieve mensen,

Een berichtje vanuit Engeland. Ik geniet van het weekend. Eigenlijk zijn de doordeweekse dagen best wel vol gepland. Het weekend geeft me de gelegenheid om de dingen te doen waar ik door de week niet aan toe kom. Zoals brieven schrijven, e-mails beantwoorden en een boek lezen. Ik liep deze week ook erg achter met mijn bijbellezen (elke dag 6 hoofdstukken). Gisteravond kwam er een invasie van meiden in mijn kamer die een film gingen kijken. Ik ben gevlucht naar de ‘quiet lounge’. Op dat moment was daar niemand. Dat is een ontzettende bijzonderheid hier, er is altijd overal wel iemand. Maar ik heb 2 uur de hele ‘quiet lounge’ voor mezelf gehad. Nu ben ik weer een beetje bij met mijn bijbellezen.

Vandaag ben ik met Viola en Maria naar de coffee-shop geweest waar ik vorige  week Sue en Kim vond, toen ik verkleumd aan het wachten was op mijn reddende engel met de startkabels. Omdat het slecht weer was, hebben we niet gewandeld langs de kust, dat had ik aan het begin van de week gedaan. De foto in mijn vorige berichtje was daar aan de kust gemaakt.

Aan het einde van de middag ben ik met Andrea en Ellen de klimmuur op geweest. Afgelopen donderdag hebben we een training gehad om mensen te mogen begeleiden om te klimmen. Hoewel ik zelf ontzettend bang ben om te klimmen, heb ik de training wel met succes doorlopen. Ik mag dus nu mensen die willen klimmen begeleiden. Vandaag ben ik maar gaan oefenen omdat ik graag mijn angst wilde overwinnen,. Eerst durfde ik maar 4 meter te klimmen, maar na behoorlijk wat aanmoediging van Andrea en Ellen ben ik toch naar boven geklommen op het makkelijkste traject. Daarna heeft Ellen met min of meer gedwongen het nog 2 keer te doen, om te zorgen dat ik het de volgende keer weer durf. Zij is sportlerares, en dat kwam helemaal boven toen ze mij zo angstig zag. Hoewel Ellen en Andrea ontzettend vlug zijn en veel hoger klimmen, ben ik erg trots dat ik verder ben gekomen dan ik aanvankelijk durfde. De volgende keer zal ik foto’s maken om jullie te laten zien dat ik echt heb geklommen.

Iedereen die me geschreven en gemaild heeft: bedankt voor het meeleven en alle bemoedigingen. Ze doen me heel goed.

Liefs, Corine

For we are his workmanship, created in Christ Jesus (…) Ephesians 2:10

Het was een maffe week afgelopen week. Maandag ben ik teruggekomen van een weekendje Nederland. De meeste student hier waren naar Edinburgh geweest en hadden daar heel weinig geslapen. Toen ik dinsdag tijdens college om mij heen keek, zag ik verschillende mensen zitten knikkebollen, terwijl we een heel enthousiaste docent hadden.

We hadden alleen dinsdag en woensdag college. Donderdag hadden we ‘prayer-day’. Deze dag was bedoelt om tijd te nemen om te bidden en God te zoeken. Het is hier heel makkelijk om heel druk te zijn met allerlei goede dingen en de bijbel te bestuderen, maar te vergeten dat God een persoonlijke God is. Hij wil graag dat we Hem het beste bieden wat we hebben: ons hart.

Omdat het hier nogal druk is, had ik het plan opgevat om een stukje te gaan rijden met de auto en op een rustige plek mijn bijbel te gaan lezen. Rob, van de staf, had me uitgelegd waar ik een mooi plekje aan de kust kon vinden. Ik reed er gemakkelijk heen en had een prima tijd in de auto, lekker warm, muziekje erbij. Alleen was is vergeten mijn lichten uit te doen. Dus toen ik na een uur weer weg wilde rijden was mijn accu leeg. Ik had geen mobiel bij me en ook geen telefoonnummers van Capernwray. Twee behulpzame mannen van de ‘Highway Maintenance Lancashire’ leenden mij hun telefoon. Uiteindelijk kon ik via een nummer-opvraag-service Capernwray bereiken. Nathalie zei dat ze iemand zou sturen.

Na ruim 1,5 uur was mijn auto van binnen helemaal beslagen, ik had het koud en er was nog niemand om me op te halen. Op een paar honderd meter afstand, aan de rand van het dorpje was een tuincentrum met een koffieshop. Ik besloot daar heen te gaan, en te vragen of ik een telefoon mocht gebruiken. Toen ik er binnenliep zaten Kim en Sue (twee dames van de staf) daar te lunchen. Ik was ontzettend blij hun te zien. Ze belden naar Capernwray en Les bleek mij  aan het zoeken te zijn, maar op de verkeerde plek. Toen Kim uitlegde waar hij heen moest, was hij er zo. We haalden  ergens een stukje verderop bij vrienden van Les jump leads (hoe heten die dingen in het Nederlands). De Saab was weer snel aan de praat.

‘s Avonds hadden we een supermooie dienst met een praatje van Sue. Ze sprak over een tekst in Efeze 2:10 waar staat dat we Gods meesterwerk zijn. ‘s Avonds hing er opeens een briefje op de spiegel.

Op het moment geniet ik van het weekend. Het is hier heel regenachtig en koud. Dat wordt nog wat als het echt winter wordt.

Corine

[GG]