This term is a source of brand new experiences at Capernwray which are a mixture of pleasure and opportunities to grow. First of all I got a room together with Ellen, who is a wonderful, tender and vivid girl. We have the same duty; driving about 12 students to Carnforth in the minibus three times a week. We make the roads here dangerous with our white and red vehicles.

Then there is the challenges of the showers. I developed a special connection with them. Due to their design, they are not so suitable for tall girls. I figured out that the most comfortable way to take a shower, is to do it in the aged-people-way. Fortunately in every shower cabin is a crutch. Glad that nobody sees me, but I am practising my sitting shower skills. I get used to it.

Today I used up the last piece of a tissue box Ellen bought for me 2 days ago. (‘Specially created to be a pleasure to touch, Kleenex Ultra Soft tissues feel lovely against your skin. They provide the ultimate in softness.’ Yes sure! My nose is red now anyway…) Colds are feeling the same in the UK as back home. The only difference here is that people provide tissues, tea and fruits. Thanks friends!

Last week we spent some time to think about good questions that deserve good answers. The guy who was lecturing was hilarious. He entertained us! Also my favorite staff member and teacher Rob continued his lecture series about Abraham. We all enjoy it very much listening to him. One student says that his voice is like milk chocolate. This week we will study the account of events regarding Jesus by my ancient colleague, Luke. He wrote his book very much as a scientist and doctor. I am looking forward to have a look through his eyes.

Besides all the obligatory Bible School activities and learning opportunities, I’m experiencing God talking into my life. In many different situations and encounters I recognise his quiet voice. He is speaking truth in my life. For instance, in a book that I am reading I found the following quote that sticks in my mind. The writer is talking about our habits to rush and our inability to wait.

‘We are too often double espresso followers of a decaf Sovereign.’
(2001 – J. Ortberg)

I like this quote because I love to drink double espressos. They keep me awake and ‘ready to rumble’. But having the patience to drink a decaf XXL cappuccino is another story. I would like to learn to drink the coffee that’s served to me by the best Waiter.

Corine

Lieve mensen,

Vannacht ben ik veilig aangekomen op Capernwray. Het is was een goede reis, hoewel ook wel avontuurlijk. In Manchester heb ik Coco en Ellen ontmoet. Dat was prettig, we konden samen verder reizen. De treinen zouden rijden tot Preston en vandaar uit een bus naar Carnforth. Toen we op Preston aankwamen bleek er geen vervoer te zijn naar Carnforth. Toen hebben we besloten een taxi te nemen, het was nog ruim 3 kwartier rijden.

Om half 2 ‘s nachts werden we afgeleverd op Capernwray door een taxi-chauffeur die er uit zag alsof hij heel hard zou rijden. Maar gelukkig reed hij erg rustig en verantwoord op de gladde wegen hier. We zijn via een achteringang het kasteel binnen geglipt en vonden al snel onze nieuwe kamer. Ik heb een twee persoonskamer met Ellen, we zijn er ontzettend blij mee.

Op het moment druppelt iedereen langzaam binnen. Later meer!

Liefs Corine

 

 

Dear fans, A blessed New Year! That we may discover more how to live with passion in 2010. I hope you are enjoying your time where ever you are at the moment. Thanks for reading my blog posts. It is encouraging to hear that you know about my stories and experiences, even the ones I forgot; about flat batteries and so on… Hope to see you soon!

Beste fans, Gezegend nieuwjaar! Dat we mogen ontdekking hoe we met passie kunnen leven in 2010. Ik hoop dat jullie genieten waar je ook bent op dit moment. Dank voor het lezen van mijn berichten. Het is bemoedigend om te horen dat jullie op de hoogte zijn van mijn verhalen en belevenissen, zelfs als ik ze zelf een beetje vergeten ben; over lege accu’s enzo… Tot ziens, mails en bels!

Christmas present for my family – Kerstkadootje voor m’n familie

Lieve mensen,

Hier een heleboel foto’s van de eerste periode op Capernwray. Als je op de link onder het plaatje klikt, kun je het hele album zien. Kijk maar eens op wat een geweldige plek ik woon.

Liefs Corine

View Full Album

Hello everybody, Despite the snow, Maria and I made it home safely on Friday evening. We enjoyed some days together in the Netherlands. I had the privilege to be her guide in the life of a ‘normal’ Dutchman. At the moment Maria is travelling through Germany to visit Viola. For everybody who want to contact me, my normal cell phone is alive again. I will come up with some pictures soon. @ my Dutch friends: hope to see you in the next few weeks. I’ll be in the Netherlands until January, 8. @ my Capernwray friends all over the world: Enjoy your break! See you soon. Looking forward to hear all your stories. Remember: He is greater by far, no going back! With love, Corine

Hallo iedereen, Ondanks de sneeuw zijn Maria en ik veilig thuis gekomen op vrijdag avond. We hebben genoten van een aantal dagen samen in Nederland. Ik had het voorrecht haar rond te leiden in het leven van een ‘gewone’  Nederlander. Op dit moment is Maria onderweg naar Viola in Duitsland. Voor iedereen die me wil bereiken, mijn gewone telefoon doet het weer. Ik zal binnenkort wat nieuwe foto’s uploaden. @ mijn Nederlandse vrienden: ik hoop je snel te zien in de komende weken. Ik ben in Nederland tot 8 januari. @ mijn Capernwray vrienden over de hele wereld: geniet van je vakantie! We zien elkaar snel weer. Ik zie er naar uit jullie verhalen te horen. Denk er aan: Hij is beter dan wat ook, niet terug gaan! Liefs, Corine

Deze week was ik aan het wandelen in Milnthorpe, een dorp in de buurt. Ik kwam dit gebouwtje tegen. Aangezien we les hebben over de brieven aan de Corinthians, was ik erg blij dat ik een camera bij me had om een foto te maken voor Mark, onze docent. Hij bleek hier in jongere jaren te hebben gevoetbald.

Lieve mensen,

Zo langzaam aan bereid Capernwray zich voor op de Kerstvakantie. De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen en binnen 2 weken zijn de meesten van ons weer thuis. Voor 3 weken maar hor, want er is nog veel meer te leren. Waarschijnlijk zal de tijd na de Kerstvakantie nog sneller voorbij vliegen. In de tweede termijn gaat iedereen namelijk ergens in Engeland helpen in de gemeenschap. Dat kan zijn in een kerk of bij een organisatie die zich inzet voor de samenleving vanuit een christelijke levensovertuiging. We zijn dan voor 10 dagen te gast bij gezinnen door heel Engeland. Ja, voor we het weten worden de eerste lammetjes geboren hier op Capernwray en is Winterschool voorbij.

Oude roomies – Nieuw roomies
Na de Kerst als we hier terug komen, hebben we een nieuw kamer indeling. Met dat vooruitzicht waardeer ik opeens mijn kamergenoten veel meer. Ik ga ze missen!

• Andrea, die appels eet en dan zegt: ‘an apple a day, keeps the doctor away!’ Maar het is nog niet erg effectief gebleken. Ik ben nog steeds haar dichtstbijzijnde kamergenoot.
• Holly, die altijd haast heeft & altijd alles kwijt is, net als ik. Ze heeft een speciaal laatje in het enige bureau wat we hebben, waarin ze eten verzameld.
• Hannah, een van de schaarse Britten op Capernwray, die telkens zegt dat ik toch ook geen Engels van haar moet willen leren, aangezien ze een Lancashire accent heeft. Ze is chocoladeverslaafd. Haar favoriete mannen zijn Ben en Jerry.
• Brooke, onze stille maar geweldige Australische kamergenoot. Ze slaap onder op het stapelbed, in een donker hoekje, achter drogende badlakens. Soms zijn haar voeten met roze sloffen het enige teken dat zij in de kamer aanwezig is.
• En dan natuurlijk Liesbeth die we nu allemaal al moet missen, omdat ze door omstandigheden wat eerder naar huis is gegaan. Zij wat mijn enige mede-Nederlander, dus ik moet onze nationaliteit nu in mijn eentje vertegenwoordigen. 

Rust in ‘the castle’
Al mijn kamergenoten zijn weg vandaag en ik heb het rijk daardoor voor me alleen. Vandaag is er een trip naar Manchester naar het Trafford-centre. Dit is een gigantisch winkelcentrum waar iedereen zin kerstinkopen gaat doen. Daardoor is het heel rustig hier in het kasteel.  (Ik heb talloze malen moeten uitleggen wat onze Sinterklaas-traditie inhoudt deze week, aangezien ik geen kerstinkopen ging doen.) Ik probeer een praatje voor te bereiden voor in de vakantie (in het Nederlands), en ik moet zeggen dat het een stuk beter lukt nu ik niet de hele tijd gepraat in het Engels om me heen hoor. De dingen die ik op papier krijg, snijden heel wat meer hout, dan toen ik het een paar dagen geleden probeerde.

Onderwijs
Als ik terug kijk in al mijn aantekeningen van de afgelopen weken, ben ik verbaasd over hoe veel nieuwe dingen je kunt leren in zo’n korte tijd. De meest recente vakken die we hebben gehad zijn Hebreeën, Colossenzen en een serie over het laatste Avondmaal. Ik waardeer het enorm dat het onderwijs zo gefocust is op de Bijbelboeken. Ik ontdek steeds meer hoe bijzonder dit boek is. Er zitten zo veel verschillende lagen in, dat je je telkens weer kunt laten verrassen. Sanneke en Cor hebben ook erg genoten van de lessen die ze hebben bijgewoond in de dagen dat ze hier vakantie hielden.

Dead people do bleed…
Rob Whittaker, de rector van de bijbelschool, geeft ons les over een paar hoofdstukken uit het evangelie van Johannes (hoofdstuk 13-17). Het is een verslag over een ontmoeting tussen Jezus en zijn beste vrienden.  Deze vriendgroep heeft drie jaar met hem opgetrokken. Ze hebben hem van dichtbij kunnen observeren en ze hebben veel van zijn onderwijs gehoord. Vlak voor dat Jezus ter dood wordt gebracht, heeft hij diner met deze vrienden. Hij legt hen dingen uit over zichzelf; wie hij is en wat er gaat gebeuren in de dagen die komen. Maar zijn vrienden begrijpen er niks van. Ze hebben er geen flauw benul van waar hij over praat. Rob laat ons naar aanleiding daarvan zien hoe onze ervaringen, onze cultuur en overtuigingen ons kunnen belemmeren als we nieuwe dingen horen, of dingen die anders zijn dan wij er tegen aan kijken. Na één van zijn lessen probeerden Anna en Jessica, twee Amerikanen) me het systeem met inches, feet, yards en miles uit te leggen. Mijn eerste reactie was dat het een dom systeem was. Toen realiseerde ik me dat ik precies illustreerde wat Rob ons had uitgelegd. Een illustratie die Rob ons gaf was sprekend (niet in het minst omdat het over een dokter ging).

A man had a mental condition. He was convinced that he was dead. He went to a psychiatrist who said the following: ‘So I understand that you believe you are dead. Here is a basic medical textbook. What is written here?’ The guy responded: ‘Dead persons don’t bleed’. ‘Do you believe what you just read?’ the psychiatrist asked. ‘Yes I do,’ he responded. Then the doctor took a scalpel and cut the finger of the guy. He looked astonish at his finger. ‘What have you just learned?’ The guy answered: ‘That dead people do bleed.’

Ik hoop dat ik tijdens deze tijd hier op Capernwray het beste kan halen uit het  onderwijs en de ervaringen hier. Ik wil graag open zijn voor andere opvattingen, andere manieren om het leven te leven, en andere manieren om God te dienen. Ik denk dat het een kunst is om uit ons eigen vertrouwde denkkader te stappen en de zaken van een andere kant te durven bekijken. Ik geniet ervan dat ik daar uitgebreid de gelegenheid voor krijg.

Tot snel…
Weer genoeg geschreven voor vandaag. Ik zie er naar uit om velen van jullie te ontmoeten ergens tussen 18 december en 8 januari. Laat maar weten als je zin hebt om samen koffie te drinken… (thee is ook goed).

Liefs, Corine

foto 1: S&C brachten iets van de Sint op Capernwray…
foto 2: op een besneeuwde top in het Lake District)

  

Costume party Papa bear as a Christmas tree

    

Cookie?

Especially for some of my friends here in English today…

As you can see, we have a lot of fun over here @ Capernwray Hall. Although the weather is quite rainy, we enjoy our time here. Last week we had lectures on the book of Revelations and Nehemiah. The lecturer of the Nehemiah-stuff was from South Africa. He accent was funny.

Yesterday evening we decorated two Christmas trees (don’t know why two) and we baked a lot of good food, including mince pie at Trevor and Viv’s house. Today I have been on outreach to an assemby for people with a visual handicap in Preston. I shared my story how I came to know Jesus Christ. Some others leaded the worship and one student gave a message/sermon. Afterwards I spoke with a 86 years old man who had been serving as a soldier in the war in the Netherlands. He had been living in Nijmegen for about 7 years. We were both quite excited when we found out that he knew Nijmegen. I think he suffer from a kind of dementia, since he ask for my name every two minutes. He wanted to tell his carer about me tomorrow, but he was not able to remember it. Finally I wrote it don’t on a little piece of paper.

At the time we came back at Capernwray everybody was dressed up for a costume party. It was a weird change to jump from a service into a party. I used the bridesmaids dress from the wedding of Nezzy and tried to look like a hippie.

With love,

Corine