Lieve mensen,
Zo langzaam aan bereid Capernwray zich voor op de Kerstvakantie. De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen en binnen 2 weken zijn de meesten van ons weer thuis. Voor 3 weken maar hor, want er is nog veel meer te leren. Waarschijnlijk zal de tijd na de Kerstvakantie nog sneller voorbij vliegen. In de tweede termijn gaat iedereen namelijk ergens in Engeland helpen in de gemeenschap. Dat kan zijn in een kerk of bij een organisatie die zich inzet voor de samenleving vanuit een christelijke levensovertuiging. We zijn dan voor 10 dagen te gast bij gezinnen door heel Engeland. Ja, voor we het weten worden de eerste lammetjes geboren hier op Capernwray en is Winterschool voorbij.
Oude roomies – Nieuw roomies
Na de Kerst als we hier terug komen, hebben we een nieuw kamer indeling. Met dat vooruitzicht waardeer ik opeens mijn kamergenoten veel meer. Ik ga ze missen!
- Andrea, die appels eet en dan zegt: ‘an apple a day, keeps the doctor away!’ Maar het is nog niet erg effectief gebleken. Ik ben nog steeds haar dichtstbijzijnde kamergenoot.
- Holly, die altijd haast heeft & altijd alles kwijt is, net als ik. Ze heeft een speciaal laatje in het enige bureau wat we hebben, waarin ze eten verzameld.
- Hannah, een van de schaarse Britten op Capernwray, die telkens zegt dat ik toch ook geen Engels van haar moet willen leren, aangezien ze een Lancashire accent heeft. Ze is chocoladeverslaafd. Haar favoriete mannen zijn Ben en Jerry.
- Brooke, onze stille maar geweldige Australische kamergenoot. Ze slaap onder op het stapelbed, in een donker hoekje, achter drogende badlakens. Soms zijn haar voeten met roze sloffen het enige teken dat zij in de kamer aanwezig is.
- En dan natuurlijk Liesbeth die we nu allemaal al moet missen, omdat ze door omstandigheden wat eerder naar huis is gegaan. Zij wat mijn enige mede-Nederlander, dus ik moet onze nationaliteit nu in mijn eentje vertegenwoordigen.
Rust in ‘the castle’
Al mijn kamergenoten zijn weg vandaag en ik heb het rijk daardoor voor me alleen. Vandaag is er een trip naar Manchester naar het Trafford-centre. Dit is een gigantisch winkelcentrum waar iedereen zin kerstinkopen gaat doen. Daardoor is het heel rustig hier in het kasteel. (Ik heb talloze malen moeten uitleggen wat onze Sinterklaas-traditie inhoudt deze week, aangezien ik geen kerstinkopen ging doen.) Ik probeer een praatje voor te bereiden voor in de vakantie (in het Nederlands), en ik moet zeggen dat het een stuk beter lukt nu ik niet de hele tijd gepraat in het Engels om me heen hoor. De dingen die ik op papier krijg, snijden heel wat meer hout, dan toen ik het een paar dagen geleden probeerde.
Onderwijs
Als ik terug kijk in al mijn aantekeningen van de afgelopen weken, ben ik verbaasd over hoe veel nieuwe dingen je kunt leren in zo’n korte tijd. De meest recente vakken die we hebben gehad zijn Hebreeën, Colossenzen en een serie over het laatste Avondmaal. Ik waardeer het enorm dat het onderwijs zo gefocust is op de Bijbelboeken. Ik ontdek steeds meer hoe bijzonder dit boek is. Er zitten zo veel verschillende lagen in, dat je je telkens weer kunt laten verrassen. Sanneke en Cor hebben ook erg genoten van de lessen die ze hebben bijgewoond in de dagen dat ze hier vakantie hielden.
Dead people do bleed…
Rob Whittaker, de rector van de bijbelschool, geeft ons les over een paar hoofdstukken uit het evangelie van Johannes (hoofdstuk 13-17). Het is een verslag over een ontmoeting tussen Jezus en zijn beste vrienden. Deze vriendgroep heeft drie jaar met hem opgetrokken. Ze hebben hem van dichtbij kunnen observeren en ze hebben veel van zijn onderwijs gehoord. Vlak voor dat Jezus ter dood wordt gebracht, heeft hij diner met deze vrienden. Hij legt hen dingen uit over zichzelf; wie hij is en wat er gaat gebeuren in de dagen die komen. Maar zijn vrienden begrijpen er niks van. Ze hebben er geen flauw benul van waar hij over praat. Rob laat ons naar aanleiding daarvan zien hoe onze ervaringen, onze cultuur en overtuigingen ons kunnen belemmeren als we nieuwe dingen horen, of dingen die anders zijn dan wij er tegen aan kijken. Na één van zijn lessen probeerden Anna en Jessica, twee Amerikanen) me het systeem met inches, feet, yards en miles uit te leggen. Mijn eerste reactie was dat het een dom systeem was. Toen realiseerde ik me dat ik precies illustreerde wat Rob ons had uitgelegd. Een illustratie die Rob ons gaf was sprekend (niet in het minst omdat het over een dokter ging).
A man had a mental condition. He was convinced that he was dead. He went to a psychiatrist who said the following: ‘So I understand that you believe you are dead. Here is a basic medical textbook. What is written here?’ The guy responded: ‘Dead persons don’t bleed’. ‘Do you believe what you just read?’ the psychiatrist asked. ‘Yes I do,’ he responded. Then the doctor took a scalpel and cut the finger of the guy. He looked astonish at his finger. ‘What have you just learned?’ The guy answered: ‘That dead people do bleed.’
Ik hoop dat ik tijdens deze tijd hier op Capernwray het beste kan halen uit het onderwijs en de ervaringen hier. Ik wil graag open zijn voor andere opvattingen, andere manieren om het leven te leven, en andere manieren om God te dienen. Ik denk dat het een kunst is om uit ons eigen vertrouwde denkkader te stappen en de zaken van een andere kant te durven bekijken. Ik geniet ervan dat ik daar uitgebreid de gelegenheid voor krijg.
Tot snel…
Weer genoeg geschreven voor vandaag. Ik zie er naar uit om velen van jullie te ontmoeten ergens tussen 18 december en 8 januari. Laat maar weten als je zin hebt om samen koffie te drinken… (thee is ook goed).
Liefs, Corine
foto 1: S&C brachten iets van de Sint op Capernwray…
foto 2: op een besneeuwde top in het Lake District)